-Reklama- Dlaczego kobiety nie chcą karmić piersią? List, który dostaliśmy od naszej czytelniczki, pokazuje, że nie jest to – jak wiele osób myśli – kaprys. Zanim więc ocenicie takie osoby, warto poznać przyczyny, dla których niektóre kobiety odmawiają karmienia piersią. Czy naprawdę mamy prawo nazywać je gorszymi matkami?Witam, Chciałabym się z Państwem czymś podzielić. Chyba po prostu z kimś muszę. Gryzie mnie to od 3 lata temu zaszłam w upragnioną ciążę. Pechem było to, że uległam sugestii teściowej i wybrałam ginekolog, która była mistrzynią w swoim zawodzie – tak o niej mówili, jednak charakter miała od diabła. Kiedy w końcu zebrałam się na to, żeby powiedzieć jej o swojej fobii, bo chyba tak to mogę nazwać, nie spodziewałam się nawet po niej takiego zachowania. Chciałam się tylko dowiedzieć, czy idąc do szpitala, muszę mieć swoje mleko modyfikowane dla dziecka, czy zapewni mi je szpital. Bo nie planowałam karmienia piersią…– Pani doktor, bo ja nie chce karmić piersią. – nerwowy śmiech – ja po prostu brzydzę się, gdy ktoś dotyka moich piersi i mam wtedy ochotę zrobić komuś krzywdę. Na dodatek nie lubię i nie chcę, żeby nawet własne dziecko dotknęło moich sutków. Wypuściłam wtedy powietrze. Lekarka popatrzyła na mnie i dosłownie prychnęła mi w twarz.– Oj, dziewczyno, dziewczyno! Piersi i tak ci się popsują – nie ważne czy dasz je dziecku czy będziesz odciągać z nich mleko.– No, ale ja „urządzenia” też nie pozwolę sobie do nich patrząc w kartę, powiedziała:– Będziesz karmić cycem i już! Nie histeryzuj, nie wymyślaj. Tobie pewnie chodzi o palenie papierosów. Przecież widzę w karcie, że paliłaś przed i to chyba był mój błąd, że powiedziałam położnej na pierwszej rozmowie, że paliłam. -Reklama- Wyszłam przerażona, nie uzyskałam informacji i na dodatek bałam się, że będę musiała karmić. Że mnie zmuszą. Tak naprawdę nie bałam się bóli porodowych a karmienia!Rodzina też ciągle komentowała „moja fanaberię”. – Karm chociaż w szpitalu, miesiąc, tydzień, ale karm! Przepisałam się do innej pani doktor. Na dzień dobry przeprowadziła ze mną rozmowę, jakby była psychologiem. Wcześniej takiej nie miałam… Ginekolog stwierdziła, że takie rozmowy to podstawa i że wiele kobiet ma fobie. Czułam się z tym lepiej, jednak dodała, że szpital który wybrałam, ma tradycyjne korzenie i na pewno będę miała wykład o karmieniu piersią. Sama jednak wspierała mnie w moim wyborze i pomagała dobrać jedzenie dla porodzie faktycznie przez kilka godzin przychodziły do mnie położne, ciągle namawiając na przystawienie synka do piersi. Czasami były aż bezczelne, a ja zmęczona po wielu godzinach porodu powoli zaczynałam popadać w depresję. W końcu odwiedziła mnie moja przyjaciółka i dosłownie ryknęła na położne, stając po mojej stronie. Gdy stamtąd w końcu wyszłam, poczułam się lepiej…Teraz jestem w drugiej ciąży. Przeprowadziliśmy się na drugi koniec Polski i wybrałam lekarza według opinii w internecie. Nikogo tutaj nie znałam i tylko tak mogłam zasięgnąć jakiś informacji na temat dobrego doktor, gdy usłyszał o tym, dlaczego nie karmiłam piersią, powiedział tylko jedno:– Czemu kobiety myślą że zrobią mnie w konia? My was za lekko traktujemy! Myśli pani, że jest dziesiątą, dwudziestą moją pacjentką? Ja znam wszystkie wasze wymówki. (Tyczyło się to też CC, które niby mam mieć wykonane ze względu na bardzo pogarszający się wzrok i problemy z siatkówką. Według okulisty, który kontrolował mój wzrok od początku ciąży do siódmego miesiąca). Dała pani radę rodzic raz naturalnie, to da pani radę drugi raz. Dziecko odpowiednio duże, dobrze ułożone! Nie marudzimy i karmić też będziemy piersią, bo tak jest zdrowiej. Jak pani na mnie trafi na porodówce, to ja tego miesiąc rodzę. Znowu trafiłam na lekarza, który moją fobię bierze za wymysł. Zapewne kolejny raz będę musiała postawić się położnym i przez kilka dni w szpitalu czuć piętno gorszej matki, która może karmić piersią, ale woli mm. Nie „naprawiło” mi się cudem po pierwszym porodzie – bo też słyszałam taką teorię, że będę chciała tulić i karmić piersią od samego widoku dziecka.. I chociaż brzmi to śmiesznie, to mam 28 lat i nie chcę, żeby ktoś dotknął moich piersi. Nawet własne dziecko. Nie chcę karmić o zrozumienie, nie o

Opowiedziała o traumie, jakiej doświadczyła przy pierwszym porodzie. Daria Ładocha ujawniła, że usłyszała od lekarzy, że jej córeczka nie żyje. Emocje, których wówczas doświadczyła, do dziś są bardzo silne. Sprawiły, że po narodzinach Laury kobieta mierzyła się z depresją poporodową... Daria Ładocha: „Dzieci to nie śmieci. Traktujmy je normalnie” Daria Ładocha o traumie pierwszego porodu. Usłyszała, że jej dziecko nie żyje Dziś dziennikarka i specjalista od zdrowego żywienia jest szczęśliwą mamą dwóch wspaniałych dziewczynek i spełnioną kobietą. Laura ma obecnie 13 lat, zaś Matylda jest młodsza od siostry o cztery lata. Ale nie każdy wie, że dziennikarka ma za sobą traumatyczne przeżycia. Wciąż pamięta wydarzenia sprzed lat. Podczas porodu pierwszej córki usłyszała od lekarzy, że jej dziecko nie żyje. Mimo że finalnie okazało się, że dziewczynce nic nie dolega, doświadczenie wywołało u Darii Ładochy depresję poporodową. „Mnie depresja dopadła w zasadzie 5 minut po porodzie, dlatego, że ja pierwsze słowa, które usłyszałam po porodzie, to że moje dziecko nie przeżyło. I wydaje mi się, że to jest najgorsza rzecz, jaką matka może usłyszeć zaraz po ciężkim porodzie. Mój poród był bardzo długi. (...) Potem usłyszałam, że jednak się udało, natomiast dziecko będzie do końca życia niedorozwinięte i będą się pojawiały różne objawy chorobowe”, wyznała podczas rozmowy w „Dzień Dobry TVN” w 2020 roku. Do tych bolesnych wspomnień powróciła również w najnowszym wywiadzie na łamach w cyklu „Intymne rozmowy”. „Powiedzieli mi, że mogą się pojawić różne wady rozwojowe przez pierwsze dwa lata, to ja każdy grymas tego dziecka, każde stęknięcie, wymioty, ulanie traktowałam, że to już jest właśnie to, że trzeba natychmiast jechać do lekarza”, relacjonowała. I ujawniła, co czuje kobieta, która usłyszy od lekarzy, że jej dziecko nie żyje... „To, że sama by chciała nie przeżyć. Że to nie dzieje się naprawdę. Dostaje się ataku paniki i obłędu, bo to wszystko nie tak miało być. Przecież miało się urodzić różowe, wspaniałe dziecko, które krzyczy, płacze - my chcemy, żeby już przestało płakać, a tu się okazuje, że jedyną rzeczą, o której marzyłam, to usłyszeć płacz dziecka”, opisuje. Daria Ładocha zdradziła, że przez jakiś czas po narodzinach córeczki bała się jej dotykać, ponieważ wcześniej nie miała zbyt dużej styczności z dziećmi, a już na pewno nie z tak maleńkimi. „Mój Bartek był z nią i prosił, żebym ją dotknęła, a ja bałam się jej dotknąć, że jej coś zrobię. On ją przytulał w każdy możliwy sposób i prosił mnie: "dotknij swojego dziecka", a ja nie potrafiłam”, wspominała. Trauma związana z trudnym porodem i słowami, które usłyszała od lekarzy wywołały u Darii Ładochy depresję poporodową. Trwała rok. Aż do momentu, gdy lekarka powiedziała jej, że z dziewczynką wszystko w porządku i rozwija się prawidłowo „Wzięła mnie za fraki, rzuciła mną o drzwi i powiedziała: „z twoim dzieckiem wszystko jest w porządku, zacznij być mamą” i wtedy zaczęłam być mamą, od tego momentu traktuję takie swoje prawdziwe macierzyństwo”, ujawniła. Zobacz też: Daria Ładocha: „Pierwsze słowa, które usłyszałam po porodzie, to że moje dziecko nie przeżyło” Daria Ładocha o pierwszym porodzie. Sprawa Izabeli z Pszczyny W listopadzie 2021 gwiazda również powróciła myślami do tego trudnego momentu i nawiązała do głośnej wówczas dramatycznej historii 30-letniej Izabeli z Pszczyny. Blogerka zamieściła w sieci poruszający wpis. Nie ukrywała, że wydarzenia mocno nią wstrząsnęły. „Gdy przeczytałam SMS-y Izy do swojej mamy dostałam ataku histerii, wpadłam w rozpacz, bo mam punkt odniesienia. W tej historii oprócz jej tragicznej śmierci jest element, który przywołuje moje wspomnienia - Iza wiedziała, że traci dziecko, które nosiła pod swoim serduszkiem. Gdy podczas porodu mojej pierwszej córki powiedziano mi, że nie przeżyła porodu to wspomnienie tych słów do końca życia pozostanie w mojej pamięci. A Iza usłyszała coś dużo gorszego - nie tylko straciła swoje kochane dziecko, ale również kazano jej czekać w największych torturach, by jego serce przestało już bić, by udzielić jej jakiejkolwiek pomocy”, napisała Daria Ładocha. „To niedopuszczalne barbarzyństwo i porzucenie człowieczeństwa. Najlepiej jest zwalić winę na lekarza teraz. Ustawa jest przecież w porządku. Czyżby? Lekarz składa Przyrzeczenie Lekarskie, w którym zobowiązuje się służyć zdrowiu i życiu ludzkiemu, w każdej sytuacji, a nie jak mu pasuje”, kontynuowała dziennikarka. Daria Ładocha nie ukrywała swojego rozgoryczenia. „Zbliża się Dzień Niepodległości i ja czuję się dumną Polką niezależnie od wszystkiego bo takie wyznaje wartości, jest to część mojej tożsamości, za którą moi dziadkowie walczyli na wojnie. Ale brzydzę się wartościami, które reprezentuje nasza władza. Wstyd mi za śmierć Izy i wstyd mi przed moimi córkami, które teraz muszę nauczyć zupełnie innych zasad. […] A kobiety, które popierają ustawę zapraszam na grób Izy. To może być Twoja własna córka. Czy może masz pewność, ŻE CIEBIE TO NIE SPOTKA?”, pytała. Sprawdź też: Daria Ładocha: „Każdy dzień daje mi spełnienie. Ja szukam go w małych rzeczach” Fot. Olga Majrowska Daria Ładocha z córkami, Viva! czerwiec 2018

Pacjentki w okresie ciąży, porodu i połogu, mające obywatelstwo polskie i mieszkające w kraju, a także rodzice lub prawni opiekunowie nieubezpieczonych dzieci, będących polskimi obywatelami, w razie problemów z uzyskaniem przysługujących im świadczeń mogą się zwrócić o pomoc do Rzecznika Praw Pacjenta, który stoi na straży

• Σуዔышаξиպ ւиኂаβе ዒтθձ
• Ий ጥал шаклጥ

brzydzę się żony po porodzie